- POJAVIO SE SNIMAK SUKOBA ISPRED LAGATORA: Haos, topovski udari, suzavac - Delije u stampedu beže od policije!
- TOTALNI HAOS NA LAGATORU NE PRESTAJE: Policija bacila suzavac na Delije - navijači preskočili ogradu i ušli na teren
- Crkva upozorava da jedan običaj na pomenima vređa uspomenu na pokojnika: Nema veze sa pravoslavljem
- FATALNA PLAVUŠA MUČKI UBILA MUŽA MULTIMILIONERA Presudila mu dok je bio na trčanju, otkriven motiv: "Posebno gnusan zločin"
- ŽESTOKA TUČA DELIJA I POLICIJE! OPŠTI HAOS U LOZNICI: Neredi uoči početka finala Kupa Srbije! Suzavci i topovski udari na sve strane
- PUTIN DOBIO DOZVOLU DA NAPADNE BILO KOJU DRŽAVU NA SVETU: Predsednik Rusije ima ovlašćenja da pošalje vojsku da zaštiti ruske građane!
- MAĐARSKA POZVALA RUSKOG AMBASADORA NA RAZGOVOR: Budimpešta osuđuje ruski napad na zapadnu Ukrajinu
- TURCI OZBILJNO ZAGREJANI ZA PAVLOVIĆA: Turski velikan baš zagrizo za Srbina
- Pevačici ćerka umrla sa samo 19 godina, a onda su se smrti samo ređale: Pre punoletstva je stekla ogroman uspeh, tada je počela njena agonija
Milo Đukanović
Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu u Podgorici.
Bio je premijer Crne Gore više puta (1991–1998, 2003–2006, 2008–2010, 2012–2016) i predsednik države (1998–2002 i 2018–2023).
Kao lider Demokratske partije socijalista (DPS), Đukanović je bio dominantna figura u crnogorskoj politici skoro tri decenije.
Bio je aktivan u komunističkoj omladini i jedan od vodećih ljudi socijalističke Crne Gore u periodu od 1989. do 1991. godine.
Na političkoj sceni pojavljuje se kao bliski saradnik Slobodana Miloševića, naročito tokom antibirokratske revolucije (1988–1989) i raspada SFRJ.
Kao predsednik Vlade Crne Gore tokom napada na Dubrovnik (1991-1992) snažno je podržavao blokadu i javno zastupao takvu politiku.
Godine 2000. uputio je izvinjenje Hrvatskoj zbog učešća u vojnim dejstvima protiv Dubrovnika.
U to vreme stao je uz tadašnjeg predsednika Crne Gore Momira Bulatovića u podršci Karingtonovom planu, što je rezultovalo referendumom o nezavisnosti 1992, na kojem se 96,76% izašlih glasača izjasnilo za ostanak u Jugoslaviji.
Od 1996. godine postepeno se distancirao od Miloševića i saveznih vlasti, napuštajući srpsko-crnogorski unionizam i okrećući se ideji crnogorskog etničkog nacionalizma, zasnovanog na posebnom identitetu i samostalnoj državi.
Ova promena dovela je do oštrog raskola sa Momirom Bulatovićem i podele unutar DPS-a.
Na predsedničkim izborima 1997. godine tesno je pobedio Bulatovića i preuzeo funkciju predsednika. Tokom NATO bombardovanja 1999. godine uspeo je da u dogovorima sa zapadnoevropskim državama postigne značajno smanjenje udara na teritoriju Crne Gore.
Usled sve dubljeg sukoba sa Miloševićem oko prekomernog štampanja novca, u Crnoj Gori je zamenio jugoslovenski dinar nemačkom markom.
Pred kraj svoje dugogodišnje vlasti, na kongresu partije najavio je oštriji politički kurs prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi i zalagao se za podizanje statusa nekanonske Crnogorske pravoslavne crkve, koja je devedesetih registrovana kao nevladina organizacija.
Ova politika, zajedno sa kasnijim donošenjem Zakona o slobodi veroispovesti, izazvala je masovne litije, blokade puteva i široke proteste širom Crne Gore.
